واقعیت و حقیقت این است که ما  ملتی هستیم که در جهان به دلیل ارزش‌های ناب تاریخی وفرهنگی شناخته شده ایم.

شناخت و درک درستی که جهان امروز از میراث فرهنگی و اعتبارجهانی آن دارد به جایگاه شایسته جهانی آن در بین ملل دنیا اعتبار ممتاز و بی بدیلی داده است.

اعتباری که از تخت جمشید و طاق بستان،از بیستون و کاخ اردشیر،از سیلک تا شوش و انشان ایلامی ت،هفت تپه خوزستان،تا کلار دشت،از برازجان تا خلیج همیشه فارس ،از تل گودین و گیان و…. تا مارلیک رودبار ،از حسنلو و خوروین،از چغازنبیل و چغامامی ،و….از هزاران هزار مکان و میلیون ها اثر باستانی کشف شده در سراسر ایرانزمین، و از صدها هزار آثار معنوی ثبت شده،آئین و مراسم های مذهبی،آئین های کشتی ،موسیقی های بخش های مختلف ،هنرهای بومی و سنتی،مهارت های بافندگی و پختنی،طب های سنتی،مقام های آوازی،بازی های محلی،مراسم علم گردانی ها،برگزاری مراسم آئینی چون شبیه خوانی (بازسازی)عاشورا و ..آئین ها و مراسم عروسی با شاخه های دل انگیز آن،پوشش ها و گویش ها،و…گرفته شده است که حذف و یا نادیده انگاشتن هرکدام از آن می تواند میراث معنوی و مدنی ما را با چالش های مرگباری موجه سازد.

حذف هرکدام از آثار معنوی مربوط به اقوام ایرانی در هرنقطه می تواند به معنی حذف تاریخ و فراموشی گذشته مردم باشد.لذا دربررسی و شناسایی آثار فرهنگی و تاریخی و طبیعی دارای ارزش و قابلیت ثبت در فهرست جهانی وتهیه و تدوین ضوابط و دستورالعملهای مربوط به چگونگی ثبت، تهیه شناسنامه های فنی و سایر موارد مربوط به ثبت آثار منقول و غیر منقول تاریخی – فرهنگی، بافت های تاریخی، میراث طبیعی و میراث معنوی  باید برای همه استان ها در کشور یکسان عمل شود.

متاسفانه وقتی نگاهی به فهرست آثار ملی ایران(میراث فرهنگی ناملموس )که نیازمند پاسداری فوری می باشند انداخته می شود نمی توان زبان به انتقاد از عملکرد مدیران میراث فرهنگی برخی استانها نگشود.مدیرانی که با تحت فشارهای سیاسی بدون شناخت کافی بر میراث منطقه ای تحمیل می شوند و عملکرد ضعیف آنها آسیب های فراوانی با خود برای میراث فرهنگی مردم منطقه دارد.

آسیب های ناشی از عدم ثبت آثار معنوی و مادی که ذکر شد به دلیل عدم ثبت در فهرست معنوی کشور با خود خواهد داشت..رودبار بزرگ دروازه گیلان مهد تاریخ ایران از سهم غیر قابل قبولی از آثار ثبت شده معنوی و مادی در کشور دارد که می توان این ضعف اساسی رادر مدیریت ناتوان مدیران میراث فرهنگی استان جست.فهرست آثار ملی میراث معنوی گواهی می دهند در گیلان آثارمعنوی (گیلان)(نه رودبار بزرگ) با شماره های ثبت،۲۵ مراسم تعذیه،علم واچینی که مربوط به رودبار است در فهرست گیلان با شماره ۱۰۶،چموش بافی و عروسی گله با شماره های ۱۳۵ و ۱۳۶-چادرشب بافی ش ۱۶۶-مهارت سنتی قلابدوزی رشت ۲۳۵،جشن تیرماه سیزده ۲۳۶،نمایش آهو چره ۲۳۷،شالبافی ۲۳۸،آئین ازدواج گیلان۲۸۰،مهارت پخت نان گیلانی ۳۰۹،طب سنتی۳۳۶،مهارت دوخت ۳۵۷،موسیقی سنتی ۳۷۹،آئین نوروز۴۱۳،کشتی گیله مردی۴۱۴،محرم درباورها ۴۱۵،تعزیه ضیابر۴۱۶،مهارت سنتی حصیربافی و خراطی۴۱۷و۴۱۸،و شماره های ۵۵۱،۵۵۲،۵۵۳،۵۵۴،۵۵۶،۵۵۷،۵۵۸،۶۸۲،۶۸۳،۶۸۴،۶۸۵،۶۸۶،۶۸۷،۶۸۸، و شمکاره ثبت شده از ۱۰۰۳ تا ۱۰۱۰ و…مربوط به گیلان است ،هرچند آثار درفهرست میراث ملی با نام استان ثبت صورت می گیرد اما آثار ثبت شده نشان می دهند که میراث معنوی ثبت شده نگاه مثبتی به منطقه رودبار بزرگ ندارد.

کوشش و گویش مردم منطقه رحمت آباد و گنجه،مراسم علم گردانی هرزویل،زیتون پرورده رودبار،نان محلی رودبار،مراسم های عروسی محلی منطقه رحمت آباد و چهارمحل،سینه زنی سنتی روستای گنجه،مراسم هنر شیه خوانی مراسم ظهرعاشورا و عید غدیر خم گنجه،آئین های ازدواج مردم منطقه،مراسم زیتون چینی و دهها میراث ارزشمند دیگر که جایگاهشان در فهرست آثار ثبت شده ملی کشور هنوز خالی منده است.امید است که مسولان کشور بدور از هرگونه نگاه سیاسی مدیران لایقی برای میراث گیلان و کشور برگزینند.

کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :